Jonge welpen en wijze leeuwen: in gesprek met Lavrijssen


Het verhaal van Steve Lavrijssen en zijn vader Jef leest als een onvervalste feel good story. Niet omdat het geen tonnen noeste arbeid of zelfs strijdvaardigheid bevat, wel omdat de integere visie en oprechtheid van deze pure vakmannen ongemeen aanstekelijk werken. Polycaro sprak beide heren in hun gezamenlijke kangoeroewoning: samen werken, samen leven. De integere legacy van Lavrijssen vloer- en tegelwerken.

Een klein detail: Vader Jef Lavrijssen is 79 jaar oud… en nog steeds actief. Dat op zich is al een absoluut unicum.

Jef Lavrijssen: “Bij het begin van mijn carrière was ik 25 jaar meestergast voor een bouwfirma. Pas redelijk laat ben ik als zelfstandige gestart, toen nog in de ruwbouw. Mijn zoon toonde op jonge leeftijd een meer dan gezonde interesse in dit werk. Hij werkte al vroeg mee tijdens schoolvakanties en in de zomer. Onder zijn impuls zijn we vrij snel overgestapt op vloeren en afwerking.”

Dit artikel verscheen in Polycaro 69

Lees alle artikels van deze editie online

of

PDF downloaden

Steve Lavrijssen: “Ik had de microbe al vroeg te pakken, ja. Het zit ongetwijfeld in het bloed. Toen ik op de handelsschool zat gaf ik al aan dat ik in de bouw wilde werken en dus naar de vakschool moest. Mijn ouders waren hier aanvankelijk niet onverdeeld gelukkig mee. Mijn vader kende de stiel; die was toen nog keihard, en hij wilde niet per se hetzelfde voor mij. Hij besloot mij eens te laten voelen wat het echt betekende. Ik mocht een hele zomer meehelpen op de werven. Hij deed zijn best om mij te laten ervaren hoe zwaar het was… tevergeefs: ik raakte alleen maar meer gemotiveerd.”

Jef: “Ik liet hem moedwillig om 4u opstaan, we werkten langer door… het mocht niet baten (lacht). Hij mocht dus van de handelsschool naar de vakschool overstappen, zoals afgesproken. Daar werd hij de absolute primus van de klas. Ik was echt verbaasd over zijn volharding, zeker na de indruk die ik had proberen te wekken over deze stiel. Het bleek gewoon zijn ding; het bloed kruipt waar het niet gaan kan.”

Verworven wijsheid, gedreven leerzucht

Steve: “Toen ik mee in de zaak kwam, zijn we vrij snel overgestapt van ruwbouw naar afwerking van vloeren en tegelplaatsing. Ik wist dat dit voor mij de juiste keuze was. De techniciteit, de impact op het eindresultaat, de variatie, de feedback van klanten… hieruit putten we enorm veel voldoening. Deze specialisatie is dus welgemikt gekozen. Mijn vader zag mijn passie en liet mij de koers bepalen. Hij zag ook het verschil met het grove, harde labeur dat hij doorheen zijn carrière had geleverd. Dit was toch ietwat anders. Ik vind het zelf ook belangrijk om je te specialiseren in één of enkele aspecten. Zo maak je echt het verschil.”

Voor de Benelux hoofdzetel van Schlüter in Arendonk mochten wij het hele gebouw van vloeren voorzien. Als fabrikant kennen ze daar massa’s bedrijven… en ze kozen voor ons. Hoe trots kan je zijn?

Jef: “Specialiseren is ook exact wat Steve permanent doet. Hij is enorm leergierig. Dit gaf ons meteen het volledige plaatje als uiterst betrouwbare vakmannen: Ik had de ervaring die hij nog moest opbouwen, hij had de grote gedrevenheid en steeds groeiende kennis. Klanten hechten belang aan die veelzijdigheid.”

Steve: “Kwaliteit primeert voor ons altijd op kwantiteit. Daarom werken we ook zeer bewust met producten en materialen die ons in staat stellen om een stapje verder te gaan dan anderen. We werken voornamelijk met 4 grote merken, allemaal Duits: Ardex, Schlüter, Blanke en Gutjahr. Ik volg zeer regelmatig scholingen bij deze bedrijven om hun innovaties en technieken optimaal bij de klant te kunnen toepassen. Dit maakt dat we telkens werk leveren dat we ook voor onszelf zouden goedkeuren. De mooiste referenties vinden we in ronduit lovende berichtjes van klanten die we soms na tien jaar nog van hen ontvangen. Een referentie waarop ik ook extra trots ben is dat we voor de Benelux hoofdzetel van Schlüter in Arendonk het hele gebouw van vloeren mochten voorzien. Als fabrikant kennen ze daar massa’s bedrijven… en ze kozen voor ons.”

Een atypische focus op ethiek

Steve: “Het was een zoektocht om onze meest comfortabele schaal en positie in de markt te vinden, dat zal ik niet verbloemen. Onze referenties en kwaliteit maakten dat we nooit om werk verlegen zaten. Toen de crisis ook in de bouwsector toesloeg, hadden wij een overvol orderboek. Dat is een zegen en een vloek: het geeft gemoedsrust om altijd werk te hebben, maar wanneer een interessant project zich last minute aandient mis je helaas soms de flexibiliteit om erop in te gaan. We hebben een periode veel samengewerkt met andere zelfstandigen. Dat bleek een vruchtbare kruisbestuiving waarbij iedereen van elkaar leerde, maar de grootte begon ons perfectionisme te bedreigen.”

Jeugdige overmoed en ervaring botsten wel eens, maar ondertussen zijn we perfect op elkaar afgesteld.

Jef: “Die absoluut perfecte afwerking is voor ons het hoogste goed. Toen het teveel dreigde te worden, zijn we bewust op onze passen teruggekeerd. Je moet meester blijven over je werk. We zijn terug kleinschaliger beginnen werken omdat we geen toegevingen wilden doen omwille van commercieel succes of groei. Het gaat bij ons om die kwaliteit en de liefde voor het vak.”

Steve: “We merkten ook dat we in een steeds hoger segment terecht kwamen. Velen zouden dit blindelings toejuichen, maar voor ons was dit anders. Wij werken altijd met de grootste zorg. Wanneer mensen dan ostentatief hun auto’s bedekken of gasten van de werf jagen omdat ze te dicht bij een boompje geparkeerd staan… Dat werkt niet voor ons. De dankbaarheid en waardering van mensen die hard werken om hun vloer te bekostigen is ons dan eigenlijk meer waard. Uiteraard vind je alle soorten mensen in elk segment; we mikken dus niet op het ene of het andere.”

Dit oprecht statement zegt eigenlijk alles: Wanneer passie echt in het bloed zit, zijn geld en schaalgrootte van ondergeschikt belang. Zo dicht bij jezelf blijven: het is een kunst op zich.”

Kwaliteit biedt garanties

Steve: “Wanneer ik praat over kwaliteit, bedoel ik ook dat we steeds willen werken in een garantiesysteem. Door te werken met Duitse toppers en me in hun producten te verdiepen, kan ik ook officieel garanderen dat ons werk duurzaam is. Volledig terugplooien op eigen aanvoelen en ervaring is in deze sector al lang niet meer voldoende. De normgeving in Duitsland is ook een pak strenger dan in België; wij voldoen daaraan. Je moet je voordeel doen met de enorm uitgebreide kennispool en research van toonaangevende wereldspelers.”

Jef: “Tot mijn vijfenzeventigste heb ik ook nog scholingen mee gevolgd. Nu is dat niet meer zo. Ik beperk mij meer en meer tot ondersteunende taken.”

Steve: “Die kwaliteit heeft natuurlijk een correcte prijs. Het is niet altijd even makkelijk om dit te communiceren en op te boksen tegen spelers die meer op korte termijn denken. Ik verwijs klanten altijd door naar de websites en referenties over de producten die we gebruiken. Zo zien ze al snel waarom het prijsverschil meer dan verantwoord is. Een offerte omvat bij ons ook minstens 29 pagina’s mét beeldmateriaal. Vroeger gingen we steevast bij klanten persoonlijk langs om uitleg te verschaffen, maar dat was niet langer altijd mogelijk. Ondertussen doen we dat terug steeds vaker.”

Vader en zoon: de gelijkenissen… én verschillen

De drang naar perfectie en passie werd duidelijk met genen en paplepel doorgegeven. Zelden zie je ook zo’n diepe genegenheid tussen vader en zoon. Samen wonen en werken: de Lavrijssens zien het als een privilegie.

Steve: “Mijn grootvader woonde ook bij ons in. Die nauwe banden zijn dus eigen aan de familie. Wat ik het meest apprecieer zijn de kleine dingen. We gaan geregeld eens samen met de vrouwen naar het theater, woensdag is het gezamenlijke ‘frietjesdag’… Die kleine momenten zijn mij erg veel waard. Mijn moeder overleed helaas op 64 jarige leeftijd. Dat was natuurlijk dramatisch, maar tegelijk ben ik blij dat we elkaar zo intens hebben mogen kennen.”

Jef: “Samen leven en werken houdt mij jong. Ook na het overlijden van mijn vrouw heb ik er bewust voor gekozen om bezig te blijven. Een zaak als de onze biedt dan een zeer mooie uitweg. Stilzitten is hoe dan ook niet aan mij besteed. Ik herstel nu van een tweede heupoperatie. Vandaag was de eerste dag dat ik enigszins weer op dat been kon staan. Ik ben meteen malletjes gaan poetsen.”

Steve: “Uiteraard hebben we in het begin wel eens woorden gehad. Jeugdige overmoed en ervaring botsten wel eens, maar ondertussen zijn we zo goed op elkaar afgesteld dat dit maar zeer zelden voorkomt.”

“Mijn vader had nooit echt tijd voor hobby’s. Ik probeer dat anders te doen: ik ben een groot muziekliefhebber en heb hier een heuse muziekkamer met installatie, maar voorlopig kom ik er amper aan toe. Wat ik wel regelmatig doe, is reizen. Omdat ik het hele jaar door hard werk, zoek ik dan formules die tegelijk comfortabel zijn én mijn horizonten verleggen. Cruises zijn daarvoor ideaal. Je hebt je hotel steeds mee, maar verandert dagelijks van setting. Hierin verschil ik van mijn vader.

Jef: “Reizen, water? Nee dank je. Pas op: Ik heb de leergierigheid en zucht naar nieuwe dingen bij mijn zoon altijd sterk gewaardeerd. Door zijn drang naar kennis, vertrouw ik zelfs blindelings op zijn oordeel, maar zelf ben ik behoudender. De werkkracht heeft hij van mij, de uitdieping en verfijning zijn helemaal zijn eigen verdienste.”