Jonge welpen en wijze leeuwen: in gesprek met Louis en Tim Culot


Zoals de even veelzeggende als accurate titel doet vermoeden, zoomt onze nieuwe rubriek ‘Over jonge welpen en wijze leeuwen’ in op bedrijven uit de sector die van vader/moeder op zoon/dochter worden overgedragen, of waarbij we aan de hand van een dubbelinterview polsen naar ‘vroeger vs. vandaag’. Tim en Louis Culot van Louis Culot Keukenwerkbladen bijten de spits af met een openhartig gesprek over vaderschap, loskomen, wijsheid en jeugdige (over)moed.

Kind aan huis

Hoe vult een zaakvoerder van een steeds bloeiender bedrijf zijn vaderrol in? Is de typerende afwezigheid per definitie een last, of hoeft dat niet persé zo te zijn?

Tim Culot: “Zelf heb ik niet echt nadelen ondervonden aan het feit dat mijn vader een bedrijf leidde. Hij werkte natuurlijk hard, maar ik had nooit het gevoel dat ik hem weinig zag. De firma, toen nog in Londerzeel, was ook nog relatief klein en ik was er kind aan huis. Na school kwam ik er bijvoorbeeld mijn huiswerk maken. Omwille van onze groei zijn we enkele keren verhuisd met de zaak, maar ik kwam er steeds graag en zeer regelmatig. Zo zag ik mijn vader dus zeker voldoende.”

Louis Culot: “In mijn jeugd was dat net andersom: Mijn vader, Marcel Culot, was inderdaad veel van huis. Na zijn werk in het atelier, begonnen zijn dagelijkse zakengesprekken, niet zelden op café. We zagen hem dus bitter weinig. Ik wist al vroeg dat ik zo niet in het leven wilde staan. De inhoud en materie van het werk interesseerden mij absoluut, maar dat sfeertje van groezelige cafégesprekken trok mij een pak minder. Ik wilde er als vader ook meer zijn voor mijn kinderen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik eerst zelfs weigerachtig stond tegenover het overnemen van de zaak. Ik heb de boot een tijdje afgehouden. Toen mijn vader 70 jaar werd kon ik er niet meer onderuit; toen was het mijn beurt. Het was voor mij belangrijk dat ik dan zaken zou aanpakken op mijn eigen manier en dat heb ik ook gedaan. Waar we vroeger louter grafzerken in blauwsteen verkochten, ben ik meteen de richting van productie ingeslagen. Eerst met occasie machines en nadien met ook nieuwe toestellen zijn we zo gegroeid richting een producerend bedrijf. Een logische stap. Mijn grootvader was zelf een echte steenkapper uit Wallonië die naar Londerzeel was gekomen om daar in een natuursteenbedrijf te komen werken. Nadien startte hij zijn eigen bedrijf, maar zijn core business en expertise bleven het pure blauwsteen steenkappen en verhandelen. Na mijn overname kwam de nadruk meer op groei te liggen. De interieurmarkt explodeerde en grafstenen werden steeds meer uit het verre Oosten geïmporteerd. We moesten dus bijsturen.”

Welpen en Leeuwen - Louis Culot - Foto (6)

Een duidelijke lotsbestemming

Tim, was het voor jou al snel duidelijk dat je je vader zou opvolgen?

Tim: “Eigenlijk wel. Ik stond eerlijk gezegd zelfs te popelen om mee te doen en mijn stempel te drukken. Al die groei en technische vooruitgang werkten stimulerend. Toen de vraag formeel werd gesteld bij de aankoop van de nieuwe bedrijfsgronden in Puurs (in 2005), heb ik niet lang getwijfeld. Ik wilde dit ook liefst doen wanneer ik nog jong was, niet wanneer ik de 40 zou gepasseerd zijn. Een bedrijf overnemen houdt allerlei bekommernissen in, zowel financieel als privé; dit wilde ik achter de rug hebben voor ik zelf aan kinderen begon. De reflex om het vaderschap in het levensplan te integreren was dus ook bij mij zeker aanwezig. Uiteraard blijkt dan ook dat er verschillen zijn in de visie tussen vader en zoon.”

Ik geloof sterk in digitalisering en roboticaTim Culot

Louis: “Klopt. Andere generaties, andere meningen; dat is overal zo. Tussen mijzelf en mijn vader botste dat wel eens stevig. Ook dat wilde ik vermijden. Daarom ben ik iets vroeger dan gepland uit de zaak gestapt. Voor een consequente leiding is het belangrijk dat iedereen weet wie de lijnen uitzet. Met mijzelf, mijn vrouw, mijn zoon en mijn schoondochter zou dit te complex worden.”

Tim: “Deze beslissing heb ik altijd erg gewaardeerd. Uiteraard was mijn vader niet ineens verdwenen, maar door zijn soepele opstelling werd een potentieel generatieconflict omgebogen tot de beschikbaarheid van een waardevolle raadgever. Ik begrijp ook dat mijn vader, die zelf de planning nog helemaal op papier uitwerkte, de nakende digitaliseringsgolf liever aan de volgende overliet. Vanaf 2011 werd ik bedrijfsleider en nam de beslissingen, maar ik stond niet alleen. Ik had ondertussen ook al veel gezien: vooral rond plaatsen en opmeten. Ik had dus genoeg bagage om te weten wat realiseerbaar is en wat niet.”

Perfectionisme en vernieuwingsdrang: genetisch materiaal

Wat zijn kenmerken/eigenschappen die jullie in elkaar herkennen?

Louis: “Ik heb altijd veel belang gehecht aan vernieuwing en groei. Vroeger keek ik op naar collega’s en zette dan stappen om op gelijke hoogte te komen. Zo waren we één van de eersten met een mooie, uitgebreide toonzaal, wat erg zeldzaam was voor een steenkapper. Mensen stuurden hun klanten naar ons om dan na te maken wat hier stond. Ook qua machinepark hebben we hier altijd geanticipeerd op de markt.”

louis culot keukenwerkbladen

Tim: “Die drang naar innovatie herken ik absoluut. Zo investeer ik ook jaarlijks in het machinepark om steeds volledig mee te zijn. Ook de toonzaal wordt zeer regelmatig vernieuwd: zo blijven we voortrekkers en hinken mensen die ons kopiëren steevast achterop. Een ander aspect dat ik van mijn vader meekreeg is orde en netheid. Dat mag je lichtjes autistisch opvatten. Ik moet er zelfs over waken dat ik niet persoonlijk alles op orde zet in het bedrijf. Ik wil er volledig op kunnen vertrouwen dat alles perfect op zijn plek staat. Uiteraard geldt dit ook buiten het bedrijf. Mensen zeggen dat ik op mijn moeder lijk, maar wanneer ik mezelf bezig hoor, hoor ik toch vooral mijn vader spreken.”

Louis: “Dat perfectionisme heb ik zeker ook, maar bij Tim gaat dit nog iets verder. Dat merk je aan alle details. Het is ook belangrijk voor je mensen en je klanten dat je zorgt voor een gestructureerde, propere werkomgeving en toonzaal. We zijn ook allebei behoorlijk rustig. We kunnen veel hebben, maar als het teveel wordt ontploffen we. Gelukkig gebeurt dit maar zeer sporadisch.”

Opvolging verzekerd?

Tim, je hebt twee kinderen. Hoe graag wil je hen in de zaak betrekken?

Tim: “Ik heb een zoon en een dochter van 6 en 8 jaar. Het zou natuurlijk erg leuk zijn als één van hen erin stapt. Ik benadruk hierbij wel dat het best maar één van hen is. In mijn eigen en schoonfamilie heb ik kunnen zien dat broers en zussen met evenwaardige posities in een bedrijf problematisch kan uitdraaien. Mijn grootvader en zijn broer zijn ook in conflict uit elkaar gegaan. Zo is er nog steeds een andere Culot in Londerzeel. Uiteraard blijft zo’n conflict niet levend over generaties heen en gaan we correct en professioneel met elkaar om, maar zulke toestanden wil ik vermijden. Ik zal natuurlijk geen verplichting opleggen: mijn kinderen moeten hun eigen pad bewandelen.”

Vroeger ging het vooral om grafzerken en blauwsteen, vandaag is interieur in een diversiteit aan materialen de kerntaakLouis Culot

Louis: “Moest Tim een andere keuze hebben gemaakt, dan had ik mij daar ook bij neergelegd. Bij mij was het eerder een verplichting. Achteraf ben ik blij dat ik het gedaan heb, maar vooral omdat ik het direct op mijn eigen manier deed. Al bleef mijn pa hier zolang hij gezond was dagelijks op zijn bureau zitten, ik vaarde mijn eigen koers. Ik was ook vooral mee aan het wérken en mijn echtgenote nam het papierwerk op zich. We hadden toen nog maar één werknemer, nu zijn dat er 43. Het waren andere tijden met veel trekken en stoempen aan tweedehands toestellen. Voor ons eerste nieuwe toestel, een polijstmachine, moest zelfs het dak worden verwijderd om het binnen te krijgen.”

Wat zijn de voordelen van het opgroeien in je eigen bedrijf?

Louis: “Als kind hoor en zie je alles wat er gebeurt. Dat is een voorsprong die je nooit verliest. Ook mijn kleinzoon toont al goesting. Iedereen op zijn school heeft al voorstellen en folders gekregen voor een nieuw keukenblad (lacht). Uiteraard kan hij nog alle kanten uit. Ik zou wel aanraden om zo lang mogelijk naar school te gaan. Ikzelf en mijn zoon zijn snel in het bedrijf gestart, maar o.a. andere talen en dergelijke… dat miste ik toch een beetje.”

louis culot keukenwerkbladen

Tim: “Dat gemis ervaar ik niet echt. Ik leer iedere dag bij op het bedrijf. Wanneer ik extra scholing nodig heb, kan ik gericht kiezen welke opleiding ik volg. Ik ging op zich wel graag naar school, maar was te ongeduldig. Ik wilde ‘eraan beginnen’. Ik zal mijn eigen kinderen wel aanmoedigen om langer te studeren, maar het is voor mij geen basisvoorwaarde. Ik besef natuurlijk wel dat er heel wat op ons afkomt qua digitalisering en robotica. We zullen dus geschoolde profielen steeds meer nodig hebben. Dat wordt een heel andere uitdaging.”

Vinger aan de pols van de markt

Welke tendensen hebben het vak over generaties heen veranderd?

Louis: “Eerst was het vooral grafzerken en blauwe steen. Daar is interieur bijgekomen: eerst trappen, dan keukentabletten en badkamers. Daar waren we niet meteen op ingesteld. Daarom zijn we sinds de jaren 90 steeds meer machines gaan inzetten. We moesten de prioriteiten verleggen. Grafzerken verdwenen, interieur werd de kerntaak.”

Tim: “Met de opmars van steeds verfijndere materialen zoals Dekton en keramiek hebben we toch al behoorlijk snel geïnvesteerd in een waterjet. Nog voor keramische platen echt hun intrede maakten zelfs. Die pro-activiteit loonde; ondertussen is de 4e in bestelling. Het spotten van trends en er strategisch op inspelen is erg belangrijk geworden. Ik geloof ook sterk in robotica. Zeker qua handling wordt dit onvermijdelijk. Onze werkplek begin al wat te klein te worden; met robots kan je de beschikbare ruimte nog efficiënter benutten. Vorige week was ik in LA op het Business Intensive Seminar en het is hallucinant hoe ver robotica ondertussen al staat. Zelfs voor geïndividualiseerde klussen, kenmerkend voor onze business, kan je alles gedetailleerd ingeven en automatiseren.”

louis culot keukenwerkbladen

Louis: “Wat ook fel is veranderd, is de mondigheid van de klant. Vroeger hielpen we vanuit een soort expert-positie particulieren verder. Nu is er veel meer B2B, wat sowieso al meer kennis bij de gesprekspartner betekent, maar ook de particuliere klant is veel beter geïnformeerd via alle mogelijke kanalen. Een wereld van verschil.”

Is er leven na Culot?

Vinden jullie elkaar verder ook buiten het bedrijf? In hobby’s, persoonlijke voorkeuren, rolmodellen…?

Louis: “Als rolmodellen golden voor mij vooral collega’s uit de omgeving. We trokken elkaar steeds hoger. Achteraf hoor ik dat ondernemers waarnaar ik opkeek net naar ons keken als voorbeeld. Wederzijds respect dus.”

Tim: “Een naam waarvoor ik diep respect heb is Cosentino. Hoe zij op 40 jaar zijn uitgegroeid tot een wereldspeler met meer dan duizend werknemers is ronduit indrukwekkend.”

Louis: “Wat we verder nog gemeen hebben is de noodzaak van muziek. Het maakt niet uit wat, maar er moet muziek opstaan. Ook zijn we allebei Bourgondiërs. Ik woon nu zowat de helft van de tijd in Spanje. Het afwisselen van een Spaans en Belgisch menu werkt verfrissend. Ik zag de winters in België niet echt zitten. In Spanje genieten we nu ten volle van het leven: golfen, wandelen, fietsen, mensen ontmoeten… Er is zoveel te doen. Tijdens de schoolvakanties komen we terug om op de kleinkinderen te passen.”

Tim: “Een mooi evenwicht. Zo hebben we allemaal the best of both worlds. Zelf ben ik ook wel een hobby kok. In de keuken vergeet ik alle stress. Ik bereid vooral Italiaanse gerechten zoals pasta’s, risotto… Nu de kinderen wat groter worden wil ik samen gaan tennissen. Verder delen we de liefde voor mooie wagens en voor vakanties met zon, zee en familie.”

Louis: “Vroeger gingen we vooral naar Italië en Frankrijk met de wagen. Vorig jaar zijn we voor het eerst naar Zuid-Afrika getrokken met de hele familie. Lekker op ’t gemak, op tempo van de kleinkinderen zo’n mooi land verkennen: het was een zeer geslaagde vakantie. Het toont ook aan hoe goed alles ook privé aan elkaar hangt. Iets om te koesteren.”


Foto’s: Louis Culot Keukenwerkbladen