“Alle details goed zetten is vandaag de fun van mijn job”


Gilles Vandervorst was vreemd aan de natuursteensector toen ze hem (die schoonfamilies toch!) niettemin polsten om Kamo te leiden. Hij groef zich in en bracht de noodgedwongen radicale reconversie — van grafzerken naar keukenwerkbladen — tot een goed einde. Vandaag, met steeds veeleisender klanten, is zijn eerste zorg het opdrijven van de logistieke excellentie.

Ruim een decennium geleden woonde en werkte Gilles Vandervorst in Brussel; hij runde er zijn eigen evenementenbureau. KAMO, het natuursteenverwerkend bedrijf van zijn schoonvader Fabien Kaesteker in Poperinge, dat was een andere wereld. Die wat naderbij kwam toen hij met zijn vrouw Ruth, nadat ze zwanger werd, terug naar West-Vlaanderen trok. Ruth ging werken in het familiebedrijf. Gilles Vandervorst ging aanvankelijk gewoon door met events in de hoofdstad. Maar het begon hem wel lastig te vallen: “Ik kwam uit een situatie waarin ik van thuis uit werkte en nu was ik per dag drie, vier uur op de baan. Na een jaar had ik dat wel gezien. Intussen had ik Kamo ook leren kennen als een interessant bedrijf met vele mogelijkheden. Dus ben ook ik er ingestapt.”

Vuurwerk

“Ik heb daarbij niet eerst een grote strategische analyse gemaakt. Het was gewoon zo dat mijn schoonvader de pensioenleeftijd naderde en mijn vrouw de job van bedrijfsleider niet zag zitten. Ik wel, maar niet zonder alles eerst van nabij te bekijken. Terwijl mijn schoonvader stap voor stap afbouwde, heb ik alles gedaan: aan de machines gestaan, opmetingen gedaan… Het heeft jaren geduurd voor ik goed mee was.” Kamo is dan ook een bedrijf met traditie. Iets meer dan honderd jaar geleden was de overgrootvader van Ruth Kaesteker door de Eerste Wereldoorlog verhuisd van Ieper naar Poperinge, en daar begon hij een natuursteenverwerkend bedrijf. Om in die lange traditie te stappen als aangetrouwd familielid was niet evident, geeft Vandervorst aan: “Ik heb met vallen en opstaan geleerd dat in zo’n bedrijf een bepaalde dynamiek en energie aanwezig was, waar ik mijn tanden op kapot heb gebeten. In het begin gaf dat ongelofelijk vuurwerk.

Grafzerken in het bloed

De grote kwestie in die dagen was: grafzerken, ja of nee? KAMO, zoals zovele natuursteenbedrijven destijds, was er aanvankelijk 100% op gericht, maar door de Aziatische import zakte de markt ineen. Vechten of vluchten, was de vraag. Gilles Vandervorst besloot te vechten.

Dit artikel verscheen in Polycaro 64

Lees alle artikels van deze editie online

of

PDF downloaden

“Ik heb eerst echt nog gepusht op grafzerken: investeren in nieuwe machines, de baan op gaan om daar nog iets van business uit te willen halen… Maar na een paar jaar zie je dat het zinloos is. Ik heb bewondering voor collega’s die daar gewoon een streep onder getrokken hebben: ‘en nu wat anders’. Voor KAMO was dit psychologisch erg moeilijk. KAMO wás grafzerken, grafzerken zat ons in het bloed. En interieur is een heel andere manier van werken; qua markt en machines.”

Comfortabel in interieur

Maar KAMO heeft de leercurve doorstaan en zit vandaag “comfortabel” in die andere markt. De klanten zijn installateurs die voor 90% werken voor particulieren en zo’n 10% in projecten. Heel af en toe komt er ook een particulier langs die zelf zijn keuken vernieuwt. Een mix die zeer goed werkt, vindt Vandervorst: “Ik heb zelfs heel graag af en toe eens een moeilijk project, neem nu een haast onmogelijk marmerproject met nerven die allemaal moeten doorlopen. Dan kreunt de productie, maar de kennis en de scherpte die nodig zijn bij dat soort projecten gebruiken we dan ook in de gewone productie. En ik weet zeker dat de mensen van productie en plaatsing het ook wel tof vinden. Ze vloeken wel, maar uiteindelijk brengt het voldoening. Het geeft de hele firma een boost.”

Vooruit kijken

Reconversie geslaagd dus, en nu vooruit kijken. “Als je ziet hoe de wereld evolueert, hoe coolblue en bol.com de verwachtingspatronen van de consument naar boven hebben bijgesteld… Dat komt nu ook in onze sector. Het magische getal voor opmeting, verwerking en installeren van een keukenwerkblad is nu tien dagen. Onze uitdaging is: hoe brengen we dat naar de 9,8,7,6… dagen? Hoe ver kan je gaan? En welke technologie brengt de toekomst? Stel je voor: een app waarbij je gewoon op de knop drukt en alle maten worden perfect gescand en doorgestuurd… We moeten flexibel zijn, alert blijven én ons huiswerk doen…

Oog voor detail

“Huiswerk”: waarover hebben we het dan? “Momenteel zijn we al onze procedures aan het uitschrijven. Wie doet er heel precies wat, vanaf het eerste contact tot en met de installatie? Waar kunnen we een uur, een half uur winnen? We verliezen nog té veel tijd. Eind 2019 moet alles gefinetuned zijn en moeten de deadlines scherper staan. Niet met de zweep, let wel, want de mens staat voorop bij KAMO, maar puur door een optimale organisatie. Dat is momenteel de fun van mijn job. Al die kleine details goed zetten. Zoeken: waar zit die grens? Ik hoor van bedrijven in het buitenland die opmeten en leveren in drie dagen. Wat als er hier zo eentje komt? Dan zijn we allemaal dood, zeker? We kunnen maar beter goed voorbereid zijn!”

Tijd maken

Het operationele aspect is duidelijk een (gezonde) obsessie voor Vandervorst, maar tegelijkertijd wil hij er zich ook meer van losmaken. “De grote frustratie van mensen in mijn job is dat ze geen tijd vinden om na te denken over de bredere strategie. Ik heb alles gedaan in het productieproces en mijn grote moeilijkheid is nu: loslaten. Daarom blokkeer ik, mede op advies van een externe bedrijfscoach, elke ochtend tijd in mijn agenda voor studie en reflectie. We hebben ook drie extra personeelsleden aangeworven voor de operationele aspecten.” Allemaal zeer belangrijk met het oog op de toekomst. “We hebben altijd veel werk, het is druk, we groeien. Fantastisch. Maar het risico is dat je gaat meehollen in die drukte. Als we niet nadenken over de toekomst, gaat die telefoon dan wel blijven bellen? Ik wil meer nadenken over waar we staan en naartoe willen.”

Webshop

Kamo heeft, en dat is weinig gebruikelijk in de sector, een eigen webshop. Een deel van die toekomststrategie? Vandervorst schudt het hoofd. “Niet echt, dat is veeleer een praktische oplossing. We zijn een productiebedrijf, maar komen vaak in aanraking met particulieren waar we opmeten en plaatsen. Zo krijgen we ook veel vragen over onderhoud: welke producten zijn het best, en of ze die ook bij ons kunnen kopen? Ja, dat kan, maar dat werd een hele administratieve rompslomp, die nu met de webshop is opgelost. We willen bol.com geen concurrentie aandoen of zo (lacht).”
De webshop past in die zin wel in de strategie, dat ook voor dit detail een elegante operationele oplossing werd gevonden, die op niemand van het personeel grote druk zet en alleen maar ontlast. Zodat er meer tijd kan gaan naar de corebusiness, zo besluit Gilles Vandervorst: “Door die webshop kunnen we ons helemaal 100% focussen op werkbladen!”


 

Hoe stel je een machinepark samen?

KAMO heeft zaagmachines van GMM, een kantenslijper van Commandulli en CNC-machines van Thibaut, CMS en Pater. Daarnaast ook nog een waterzuivering van Eich en een vlakpoleistmachine van Thibaut. Onze vraag aan Gilles Vandervorst: waarom precies deze keuze? “Wel, de Thibauts kan je historisch verklaren, dit is hét merk voor grafzerken. Voor de zaagmachines hebben we gigantisch veel analyses gemaakt en er meerdere bezocht. Maar ja, slechte machines, die maken ze gewoon niet meer. Ik denk dat vele opties de goede kunnen zijn. Uiteindelijk zijn we voor GMM gegaan, omdat we de interface — dat is een persoonlijke opvatting — het eenvoudigst vonden. De laatste CNC die we gekocht hebben, de CMS, dat was ook echt een dubbeltje op zijn kant. Uiteindelijk hebben we hem gekozen omdat hij qua afmetingen het best paste in ons atelier. En de Pater die we hebben is niet meer mee qua IT, dus we wilden hem al wegdoen, maar als je het hebt over simpele opbouwverhalen is dat zo’n zalige machine… Echt een droom. Dus die staat er nog.” Tenslotte: bij KAMO doen ze het nog zonder waterjet. Begint dat geen probleem te worden? “Die staat op het budget 2019. We wilden al eerder ervoor gaan, maar we trekken zodanig goed ons plan, al drijven we die zaagmachines echt wel tot het uiterste. Nu, eenmaal die waterjet er staat, krijg je het gevoel dat je niet meer zonder kan, zo gaat dat.”

MVO

KAMO heeft oog voor maatschappelijk verantwoord ondernemen en ondertekende het charter van Voka. “Daarbij verbind je je tot tien acties per jaar. Die kunnen groot of klein zijn: gaande van een paar extra computermonitoren om minder te printen tot het isoleren van de hal voor 250.000 euro. Van het ene uiterste naar het andere. Belangrijk is die reflectie creëren, de mens centraal stellen, niet alleen dat eindbedrag op de jaarbalans. Als je denkt op de langere termijn, zal dat overigens best wel groeien.”


 

Foto’s: KAMO/Dieter Procureur