Gunpowder & Smoke: Co-worken in retrobar-atmosfeer

Een kantoor dat niet de filosofie van het bedrijf evoceert? Werkt niet!

Project fiche

Een kantoor dat niet de filosofie van het bedrijf evoceert? Werkt niet, zegt interieurarchitecte Ellen Van Acker. Voor Gunpowder en Smoke, een Gents bedrijfje dat “food stories” levert en & coworking space aanbiedt, nam ze Winckelmans-patroontegels en Verias Green marmer en schiep ermee een retrobar-atmosfeer.

Haar eerste ontwerpopdracht als zelfstandig interieurarchitecte ooit was meteen een schot in de roos. Want koffiehuis Café Labath aan de Oude Houtlei, ook in Gent, is sinds de opening in juni 2011 een drukbezocht mekka voor alle aficionado’s van espresso, ristretto of macchiato. Sindsdien was Ellen Van Acker overwegend actief in een duidelijke niche, zo legt ze uit.

“Ik werk vaak voor bars en restaurants en ook voor creatieve bureaus, met een sterke identiteit die ze graag vertaald willen zien in hun werkruimte. Want vaak krijg je het gevoel dat de naam clasht met de omgeving. Je komt binnen, ziet een muur met daarvoor twee zetels, en je voelt je verloren. Je denkt: ‘Waarover gaat dit hier eigenlijk?’ Mijn taak is dan iets creëren waarvan je onmiddellijk zegt: “aha, dat is het, dit is het bedrijf’.”

Trapgevels

Wie langs de Ottogracht wandelt in centrum Gent, kan ze zien: drie kleine huisjes naast elkaar met trapgevels, alle drie beschermd erfgoed. Eén ervan biedt onderdak aan Gunpowder & Smoke, het “fingerlicking content” bedrijf van Femke Vandevelde, dat “food stories” (lees restaurantrecensies en aanverwanten) levert aan diverse klanten, onder wie De Morgen en Toerisme Vlaanderen. Het pand biedt daarnaast co-working plaats aan, en dient ook als privéwoonst.

Ruimte scheppen

De gevel is dan wel beschermd, de binnenkant gelukkig niet. Want om een prettige multifunctionele woon-werkomgeving te creëren, moest ferm worden ingegrepen, zegt Ellen Van Acker.

Dit artikel verscheen in Polycaro 61

Lees alle artikels van deze editie online

of

PDF downloaden

“Aanvankelijk was elke verdieping ingedeeld in twee ruimten met middenin een zware trap.” Maar na inspectie door een ingenieur bleek dat trap en wanden gerust weg mochten. “De trap was in zwaar beton en ik vreesde nog dat daar wel een reden voor zou zijn, maar nee hoor. Hij mocht gewoon verdwijnen, om plaats te maken voor een lichtere vervanger aan de zijkant.” Ook de tussenwanden bleken geen architectonische functie te hebben. “Het huis is geconstrueerd met een balkenstructuur, waarbij je balken in de ene richting hebt en planken in de andere. Dus konden we op elke verdieping een casco ruimte creëren. En er was al een terras/lichtstraat op het gelijkvloers, met vensters op één meter hoogte. Die hebben we helemaal doorgetrokken tot de vloer. Zo brachten we meer licht in de woning. Het was fantastisch om te horen dat die trap en wanden geen bouwkundige functie hadden… De trap volledig uitbreken was een knap lastig karwei maar absoluut de moeite!”

Wat vraagt de klant?

De ballast werd geruimd; het licht werd binnengebracht. De afwerking kon beginnen. Twee zaken vormen voor Ellen Van Acker de leidraad bij elke opdracht. Wat vraagt de klant? En: wat vraagt de plaats? De klant vroeg dit keer een atmosfeer als in een bar. “Omdat ze zelf graag op een bar-hoogte zit. En omdat ze professioneel actief is in de sector van food en beverage. Het concept is geleidelijk gegroeid. Eerst was er een plank met een baar flesjes; dat is dan uitgegroeid tot een heuse bar. Ook omdat dit concept ideaal geschikt is voor co-working. Mensen werken graag aan een tafeltje in een koffiehuis, alleen of voor meetings. Dus waarom dat soort inrichting, die feel niet overhevelen naar een kantoorruimte?”

Geest van de plaats

Tweede leidraad voor Ellen Van Acker is wat architecten ook wel eens, in navolging van de oude Romeinen, de genius loci, noemen, de “geest van de plaats”. De idee zijnde dat de locatie zelf bepaalde eisen stelt, of minstens wenken geeft over welke ingrepen gepast zouden zijn. Bij Gunpowder & Smoke was met name de charmante trapgevel erg suggestief.

“We wilden die trapgevel binnen vertalen in een retrostijl. Daarom bewaarden we het oude plafond, en ook zoveel mogelijk van de muren. We gingen ook voor retro-stopcontacten, met draaiknop.” De retro-feel 100% doortrekken bleek evenwel niet mogelijk. “Niet alle muren konden bewaard worden. Sommigen waren echt zodanig scheef, dat we ze moesten rechttrekken met Gyproc. De elektriciens hadden het zo al knap lastig, met wanden die alle richtingen uitgingen.” Ook in de afwerking van de muren werd de hang naar authenticiteit wat getemperd. “We hadden de muren bijvoorbeeld kunnen kalken. Zo kan je, door vlekvorming, natuurlijke schoonheid creëren. Maar er waren hier al genoeg “schoonheidsvlekjes”! Dus hebben we gewerkt met zand in de verf; da’s niet zo’n dure techniek, en je krijgt er ook structuur mee.”

Patroontegels

De retro-feel werd ook doorgetrokken in het vloerpatroon.

Ellen Van Acker: “Eerst hadden we een andere vloer op het oog, maar die kon onmogelijk op tijd geleverd worden. Dus moest het snel gaan.” De collectie Winckelmans-vloeren in de ruime stock van De Rocker Bouw & Tegels in Sint-Amandsberg (Gent) bood uitkomst. “Eerst twijfelden we tussen drie types patronen. We hebben de knoop uiteindelijk niet doorgehakt en ze gewoon alle drie genomen. Ik bedacht me immers dat we op die wijze de kamer konden scheiden, want zonder de tussenwanden was er geen natuurlijke afbakening meer tussen vergaderruimte, bar, en kantoor, waar al het creatieve werk gebeurt. Wat we ook hebben aangeduid door hier te kiezen voor meer speelse lijnen in de tegels.”

In deze tijden van XXL-formaten koos Ellen Van Acker hier voor de omgekeerde weg: “De aannemer heeft serieus gezweet op het tegelen: voor een formaat van 10/10 tegels zijn dit wel grote ruimten! Alsof je tien badkamers moet betegelen. Maar het is allemaal heel goed gelukt.”

Marmer

De bar, dominant in de ruimte en de filosofie van Gunpower & Smoke, werd uitgevoerd in Verias Green marmer. “We wilden een uitgesproken materiaal, en de opdrachtgever was altijd al echt zot van deze marmer. Gelet op het budget, dachten we echter dat het niet haalbaar zou zijn. Maar toen we uitkeken naar alternatieven, zoals beton met structuur, bleek dat eigenlijk duurder uit te vallen. Dus is die marmer er toch doorgekomen. En daar ben ik wel heel blij mee. Het geeft enorm veel karakter aan de ruimte.”

De Verias Green werd geleverd door bvba Granico uit Beerse (Turnhout), een bedrijf dat sindsdien, helaas, de boeken heeft toegedaan. “Nochtans deden ze alles heel goed,” zegt Ellen Van Acker. “De kwaliteit van de materialen, de afwerking… Eén van hun aannemers heeft ook de plaatsing uitgevoerd. Een werk dat nauw luistert, want alle hoeken moeten natuurlijk kloppen.” Alles perfect dus, en toch boeken toe… “Allicht dat ze als kleine speler gewoon niet op konden tegen de groten.”

En bij die groten is Ellen Van Acker nu ook terecht gekomen, want ze volgde loyaal haar contactpersoon bij Granico toen die na de sluiting een nieuw onderdak vond bij het nabijgelegen Natuursteen Tuytelaers in Ravels.

Waaraan herken je “Een Ellen”?

Een direct herkenbare signature-stijl “zoals een Glenn Sestig”, die heeft Ellen Van Acker, naar eigen aanvoelen, niet. “Mensen zullen bij een interieur van mij misschien niet meteen zeggen: ‘Da’s een Ellen’. Maar ze kunnen wel een lijn zien. Ik heb geen schrik van kleur, sowieso niet. En ik probeer ook altijd een combinatie van warme materialen. Uiteindelijk gaat het om een sfeer creëren. Het gaat om luisteren naar wat de klant wil en voelen wat de ruimte nodig heeft. En dat ga je dan vertalen. Ik probeer elke keer from scratch te beginnen. Je zal op mijn website niet veel dezelfde dingen zien.”


Leveranciers: stuur stalen!

Wat verwacht een architecte als Ellen Van Acker eigenlijk van een leverancier? Simpel. “Dat ze me stalen bezorgen. Ik heb er hier een heleboel liggen, van meerdere bedrijven. Eigenlijk kies ik vaak op foto. Dan kan je de hele plaat zien, en ook elk detail. Beter dan in de showroom. En om dan ook een gevoel te krijgen van de structuur, heb ik vele stalen liggen. Dus als ze zeggen het is mat, dan ga ik naar mijn samples kijken. En als het gaat om keramische materialen: daarvan heb ik al zovele samples in mijn mappen, dat het maar zelden gebeurt dat we daarbuiten moeten gaan zoeken. Ook andere ontwerpers komen overigens naar mijn stalen kijken… Bij mij werkt het echt zo. Hoe meer producten ik krijg, hoe groter de kans is dat ik er mee werk.”

Meer info: www.ellenvanacker.be